نام "عباس جهانگیری" را که شنیدم توجه ام بیشتر به تلویزیون جلب شد ... گزارش مستندی بود که چند شب پیش در منزل یکی از دوستان بعد از پخش اخبار دیدم ...سردی هوا در روزهای اخیر و تلاش رسانه ها  در جلب توجه مردم برای کمک به کسانی که بدون سرپناه در حاشیه خیابانها می خوابند انگیزه این گزارش بود .

عباس را که صاحب بیزینس El Mocambo در مرکز شهر تورانتو است بسیار متواضع و دوست داشتنی یافتم. او هر شب بعد از ساعت ۲ بامداد مقادیری ساندویچ و نوشیدنی گرم که توسط افراد داوطلب در محل دفترش از قبل آماده و بسته بندی شده را در اتومبیل گرانقیمت خود می گذارد و برای توزیع آنها به خیابانهای مرکز شهر می رود .او اکثر بی پناهان را به اسم صدا می زد و می گفت که برایتان خوراکی آورده ام ... بسته ها را می گذاشت و بعد از خوش و بش کوتاهی به سراغ نفر بعدی می رفت. 

مهمترین شخصیت زن در زندگی او Mother Teresa  است و با نقل قولی از او مراتب احترامش را به شخصیت انساندوست او نشان می دهد. مادر ترزا بدترین نوع فقر را بی کسی می داند . عباس در کنار فعالیتهای اقتصادی توجه خاصی به افراد نیازمند نشان می دهد و در همین ارتباط در کشورهای هندوستان ویتنام جمهوری دومنیکن و آلمان فعالیتهای مشابه ای دارد .

وقتی که گزارشگر از او پرسید چرا چنین کاری انجام می دهی ؟ پاسخ داد : تو به من بگو چرا نباید این کار را بکنم؟

او معتقد است کار او تجلی فلسفه و معنای زندگی است و این کمترین کاری است که او در مقابل داشته هایش که منشاء آن لطف خدا است انجام می دهد .  

پ.ن : مطمئنم  شما هم افرادی را با همین خصائل در اطرافتان می شناسید .